Przygotowanie wody do kąpieli jest bardzo proste: Do wanny wypełnionej wodą (ok. 1501) wlewa się 150 ml 20% roztworu siarczku potasowego oraz 50 ml 36% technicznego kwasu solnego. W wyniku reakcji zachodzącej między siarczkiem potasowym a kwasem solnym wytwarza się w wodzie siarkowodór w ilości oddziaływającej leczniczo. Kąpiele należy wykony¬wać w oddzielnym, dobrze wentylowanym pomieszczeniu, ze względu na zwiększającą się w powietrzu zawartość siarkowodoru w czasie wykonywa¬nia kąpieli.

Ponieważ siarkowodór wchodzi łatwo w reakcję z metalami, tworząc siarczki, celowe jest, aby armatura wanien była wykonana z tworzywa sztucznego. Wanny do kąpieli siarkowodorowych powinny być wykonane z fajansu, drewna lub lastrico (mieszanina cementu z kruszonym mar¬murem). Osoby wykonujące kąpiele siarkowodorowe muszą zachowywać szczególną ostrożność przy obchodzeniu się z kwasem solnym.

Podstawowym kierunkiem oddziaływania leczniczego kąpieli siarkowo¬dorowych jest uzupełnienie niedoboru siarki w ustroju. Siarka odgrywa ważną rolę w procesach przemiany materii oraz wchodzi w skład kwas chondroitynosiarkowego, stanowiącego jeden ze składników substancji podstawowej chrząstki. Niedobory siarki występują w wielu chorobach, jak np. gościec stawowy czy choroby skóry przebiegające z obfitym złuszczeniem się naskórka. Ponadto kąpiele siarkowodorowe wpływają rozmiękczająco na naskórek, działają odczulająco oraz powodują roz¬szerzenie naczyń skóry, ułatwiając wchłanianie się produktów zapalnych.

Kąpiele siarkowodorowe mogą być ogólne lub częściowe.
Temperatura wody w kąpielach ogólnych wynosi w zależności od wskazań 35-37°C. Kąpiele wykonuje się co drugi dzień lub cztery razy w tygodniu. Łącznie seria kąpieli obejmuje średnio 15 zabiegów.

Temperatura wody w kąpielach częściowych wynosi 37 - 39 C. Intensyw¬ność oddziaływania kąpieli można osłabić zmniejszając zawartość siar¬kowodoru. Uzyskuje się to stosując odpowiednio mniejsze ilości roztworu siarczku potasowego i kwasu solnego.

Wskazania do kąpieli siarkowodorowych są bardzo rozległe. Spośród najważniejszych należy wymienić przewlekłe zapalenia stawów, zapalenia nerwów pochodzenia toksycznego, stany po zatruciach metalami ciężkimi, nerwobóle, choroby narządu rodnego, łuszczycę i pokrzywkę.